చదువరీ ఎక్కడున్నావు నీవు?
వంద సంవత్సరాలక్రితమ్నుంచీ
నా కవితలను చదువుతూ వస్తున్న
అవిమల ఖ్యాతినీది.

కనీసం భాగ్యశాలియైన వసంతపు వనమ్నుంచి
ఓ సుమన్నయినా కానుకగా నీకందివ్వలేకపోయిన వాడినినేను.
ఆకాశంలో వెల్లివిరిసిన ఓ స్వర్ణ మయూఖాన్నయినా నీకు
వరుమానంగా అందివ్వలేని అసమ్ర్ధుడనయాను నేను.

ఐతే ఓ చిన్నపనిని చేయగలవేమో ఆలోచించు.

ఈకవితావనంలోంచి వందేళనుండి సువాసనలను గుబాళించిన
ఓ కవితను తీసుకుని పున పున వల్లించు. అది వాడుముఖం  పెట్టినట్లున్నా
   పరవాలేదు.   ఆపురాతనపు గుబాళింపును
ఒక్కసారయినా నీ స్మృపధంలోకి తెచ్చుకునే ప్రయత్నంచెయ్.

హృదయసన్నిధానంలో చదువరుల హృదయంచెంత
నవ నవ లాడినచరిత్రగదా ఆకవితాసుమానిది.
ఇప్పుడు కొంత వాడుముఖంతో వున్నా  ఆకవిత
చదువున్నంతసేపూ ఆనంద వార్ధిలో నిన్ను తేలియాడించగలిగితే చాలు.
నేనూ మందానంద కందళిత హృదయారవిందుడనై మురిసిపోతాను.

[టాగోర్  తోటమాలిలోని కవితకు స్వేచ్చానువాదం]