కాలం అంచులమీద ఎంత సుందరంగా
నాపేరును చెక్కివెనువెంటనే అదృశ్యమయావు.
ఎక్కడని నీకోసం నియతంగా వెదకను?
నాప్రంపంచంలోనేను అభిమానించే
అక్షరాలన్నింటినీ పదాలుగా  పోహళించి
ఒకచోగుదిగ్రుచ్చి నాగొంతులో పలికిస్తూ
నిన్ను ఎలుగెత్తి పిలుస్తున్నాను.

నీ చెవులకు ఆ పిలుపులు వినబడుతున్నాయా?
నా గొంతు క్రమేపీ గద్గదమౌతున్నది.
నీదాకా నాపిలుపు చేరడానికి విశేష శ్రమకులోనవుతున్నది.

నీవు ఎండమావివి కాదు.
భ్రమల వికసనమూ కానేకాదు.
ఎక్కడో నిద్రావస్థలో జోగుతున్నావా?

ఇక నేను నీకోసం మేల్కొలుపు పాటలు
 పాడాలేమో,  తప్పదులా వుంది.
ఒక్కసారి నీ మృదుమధుర స్వరంతో
 నాపేరును ఉచ్చరించల్గలిగితే ఇవాళ
నీ పిలుపుతోనేఈప్రాంగణమంతా నందనవనమై
కోకిల మధుర స్వనంలా ప్రతిధ్వనిస్తుంది.
ఆకమ్మని పిలుపుతోనే నాజీవన పధం
శోభిల్లకతప్పదని నా అచంచలవిశ్వాసం.
[ఓ ఆంగ్ల కవితను చదివిన  --అనుభూతులతో]

=====================================