వడివడిగా ఆవిడ అడుగులు వేసుకుంటూ
నాకత్యంత సమీపంలోంచి నడుచుకుంటూ వెళ్ళింది.
ఆతొందరపాటులోనేమో ఆమె చీరచెరగు నన్ను తాకింది.


నాహృదంతరాళాల్లోనుండి ఓ అవ్యక్తానుభూతి
వసంతంలోవీచే నులివెచ్చని శ్వాసలా
నా వైపు వీచినట్టుగా మధురానుభవం కలిగించింది.



ఇంతలోనే ఓ నునులేత స్పర్శ  నా బుగ్గలను స్పృశించింది.
అది ఒక పూరేకు బలంగా వీచిన గాలికి ఎగిరినట్లుగా
నా స్మృతిపధంలోనుంచి అకస్మాత్తుగా అదృశ్యమై పోయింది.

ఓ మలయ మారుతం ఓ నిశ్వాసంలా నా గుండెను తాకింది.
ఆమె హృదయం ఒక మధురానుభూతికి లోనై
తనకు తానే సణుగుతూ తనలో తనే గొణగడం ప్రారంభించింది.
[టాగూర్  'తోటమాలి'లోని కవితకు స్వేచ్చానువాదం.]
=======================================