నీ స్మృతులన్నీ నాకు
సుమధుర స్వప్నాలై మృదువుగా
స్పర్శిస్తాయి.
కనుకొలకుల్లో దాగిన నీటిని
కాళ్ళదాకా ప్రవహింపజేస్తాయి.

ఆ అఖండజ్యోతులతోనే నేను నా
ఏకాంతదీపాలను వెలిగించి
గుండెలోతుల్లో గూడుకట్టుకున్న చీకటిని
చివరంటా పారద్రోలే ప్రయత్నం చేస్తుంటాను.

తరుసమూహాల్లోంచి తరలివచ్చే
నీదరహాస చంద్రికలకోసం
చెవులు రిక్కించుకుని కళ్ళప్పగించుకుని మరీ
ఎదురుచూస్తూ నిలుచుంటాను.


మన మనోభావాలు వేర్వేరుగా కంపించినా
అవీ ఒక రంగుల అద్దకంలా శోభిల్లుతూ
సోయగాలనొలకబోస్తూ
 సౌందర్యసేతువులను చేఉకుంటుంటాయి.

మండించే ఎండలుగానీ ఒడలంతా  తడిపేసే వానలుగానీ
వాటిని వివర్ణంచేయగల సత్తా లేదని అర్ధమైపోతున్నది.


నీవు నాతో మాట్లాడుతున్నంతకాలం
నాలో నిశ్శబ్దం నిష్క్రమిస్తూ వుంటుంది.
నీవు మౌనాన్నాశ్రయించినప్పుడుమాత్రం
ఏవో కర్ణకఠోరమైన శబ్దాలు
 నన్ను కళవళ పెడుతుంటాయి.



నిన్నటి బాధలన్నీ ఒడ్డుకుచేరుకొని
చెలియలికట్టనుకూడా దాటుకుని
దిగంతాలదరికి మనిద్దరికీ దూరంగా
జరిగిపోవాలని స్వేదం వెలారుస్తూ సాగుతూ వుంటాయి.


కొగ్రొత్తగా కురుస్తున్న అభిమానపు చినుకులు
నా అనుభూతి సరస్సులవైపుకు మరలించాలని
నిరంతరం శ్రమిస్తుంటాను.
నీచిరుదరహాసాల్లో తొంగిచూసే
అమాయకత్వాన్ని అనవరతం
నాగుండే గుప్పిట్లో దాచుకోవాలనే తలoపుతోనే
అనవరతం శ్వాసిస్తూ జీవన గమనం కొనసాగిస్తుంటాను.