అతను ఈ ప్రపంచాన్ని
ప్రాణాధికంగా ప్రేమించాడు.
దానితోపాటే తను ఎదుగుతూ వచ్చానని
ఎంతగానో ఉత్సాహపడుతుంటాడు.
ప్రతి సూర్యోదయం తనకు ఒక
పుట్టినరోజులాంటిదని
 సరదాగా పలుకుతుంటాడు.

అసురసంధ్యవేళను ఎప్పుడూ
ప్రస్తావించిన పాపానపోడు.
చీకటిరాత్రినిగూడా
 చిత్రంగా ప్రేమిస్తూ వుంటాడు.

మరిప్పుడు విధివశాన అతని
ఒంటరివాడైపోయాడు.
ఎప్పుడూ తనను తనైంటిదాకా వచ్చి
సాగనంపుతూ వెళ్ళే ప్రపంచం
 ఇప్పుడతన్నిపట్తించుకున్నా
పాపాన పోలేదు.

అతని ప్రాంగణమంతా ఇప్పుడు
 బోసిపోయినట్లనిపిస్తుంది.

అతని ఒంటరితనం ప్రపంచానికికూడా
వేళాకోళమయిందేమోనని అతను ఆలోచనల
అగ్నిజ్వాలలలో దహిస్తున్నాడు.

అతనికిఓ సానుభూతి వచనాన్నిపలికి
సంతోషపెడతామని నా కలం
 ఇలా కాలాన్ని ఎదిరించి
ముందుకడుగులు వేస్తూ వెళుతున్నది.
=======================================