అవును నీకుతెలుసు! నాకు మనస్ఫూర్తిగా
నచ్చిన వాటినే నేను నీ దగ్గరనుండి
ఆనందగా అందుకుంటానని.
అంత కన్నా ఎక్కువగా దేన్నీ నే ను ఆశించను.
నాకదే కావాలనిగానీ మొండిగా వాదించను.

అదే నీసంగతిపూర్తిగా విభిన్నంగా వుంటుంది.
నాదగ్గరున్న వన్నింటినీ నీకే కావాలని
అభ్యర్ధిస్తూ వుంటావు.



నువ్వు అడవి పూవునిచ్చినా సరే
కిమ్మన్నకుండా స్వీకరిస్తాను.
వాటికి ముళ్ళున్నాయని తెలిసినాసరే
నేను నిరభ్యంతరంగా స్వీకరించి
హృదయానికి హత్తుకుంటాను.
ఆ కంటకపు బాధనుకూడా భరిస్తాను.

నీకు గుర్తుందా ఒకసారి నీ నేత్రాలను విప్పారుస్తూ
నావైపు లాలనగా చూస్తూ అనుభూతిప్రధానంగా పలుకుతూ

నీ జీవితాన్ని మృదుమధురంగా తీర్చి దిద్దుతానని
మాటిచ్చావుగదా! గుర్తుందికదా!!

అదే  నీవు క్రూరంగా నావైపు నీ దృష్టిని సారిస్తే
అది గునపంలా నగుండెకు గాయంచేస్తుందని తెలుసు.
అయినా ఆ సంఘటను అతి సామాన్యమైనదిగా భావిస్తాను.


ఔను నాకు తెలుసు నీవు అతి సాధారణమైన వ్యక్తివనీ
ఆధునికతా వ్యామోహంలో వెర్రితలలు వేయవనీ నేనెరుగుదును.
కననడినవన్నీ నాకేకావాలని మొండికేసి మొరాయించవనీ నేనెరుదును..

[టాగూర్ తోటమాలిలోని ఓ కవిత కు   స్వేచ్ఛానువాదం]