విషాదాతరంగం--
=====================
అనుకోని తిధిగా వచ్చి
ఆసాంతం నన్ను కలవరపరుస్తుంటావు.
ఆమూలాగ్రంగా నన్ను తునా తునకలుచేసి
శిధిలావస్థకు చేరుస్తూ పోతావు.

అప్పటిదాకా ఆనందం నా హృదయంలోకి
పొరలు పొరలుగా విస్తరిస్తూ పోతుండి.
పైకేమాత్రం కనబడకుండా హృదయాన్ని
గట్టిగా పట్టుకుంటూ ఓ పెంకును తగిలిస్తావు.

కాలక్రమేణా అవన్నీ కరైపోయి
దు:ఖపు శకలాలుమాత్రం జ్ఞాపికల్లా మిగిలిపోతుంటాయి.

హృదయంపై సమ్రక్షణ కవచం గా నీవుంచిన ఆ పెంకుగూడా
నీవే కొద్ది కొద్దిగా తొలగిస్తూ పోతుంటావు.
సత్యాలనూ అసత్యాలనన్నింటినీ బయటకు లాగేసి
హృదయాన్నంతా ఖాళీచేసి ప్రక్కనే నిలుచుంటావు.
నీవు వస్తూ పోతూ నన్ను ఆశ్చ్ర్యంపాలు చెస్తుంటావు.
అదేమిటో నీవు వెడుతున్నప్పుడలా నాలో కొంత భాగాన్ని
వెంటబెట్టుకుని పెకలించి వెళ్ళిపోతావు.

నన్నంటిపె ట్టు  కున్న రంగులన్నీ వివర్ణమైపోతుంటాయి.
నాలో వున్న దయా దాక్షిణ్యం క ణా
అన్నీ ఒక్కొక్కటిగా మృగ్యమైపోతుంటాయి.
ఓ బాధాతప్త హృదయమా! నీవెప్పుడయినా నిష్క్రమించవచ్చు!.
=================================