దాదాపు యేణ్ణర్ధంపాటు
చుక్కనీరుపోసేదిక్కులేక
నీరుపోసే నాధుడికోసం
వేల కన్నులను విప్పార్చుకుని
దీనంగా ఎదురుచూసిన పూలచెట్లు
నారాకతో నవ్వులు చిందిస్తూ
అమ్మయ్య అనుకుని మళ్ళీ ఊపిరితీసుకుని
ఎండలన్నింటినీ ఏదోలా తట్టుకునినాలుగు
 చినుకులు నెత్తిమీద పడగానే
వాటినే దివ్యాక్షతలుగా
సువర్ణాశీర్వాదముగా స్వీకరించి
కొంతగా కొంత  బలం కోసం పొడిమందు జల్లగానే
మరచిపోయాయనుకున్న నవ్వులు మళ్ళీ
 ప్రతిధ్వనించడం మొదలెట్టాయ్.
ఆపూల చిరుమందహాసాలకొసల్లో
ఆమె అమందానంద కందళిత హృదయం
ఆవిష్కృతమైనంత ఆనందం నన్ను
ఉక్కిరిక్కిరిచేస్తున్న వేళ ఎప్పుడూ
కనీ వినీ ఎరుగరాని పదాలకోసం
వెదుకులాట ప్రారంభమయింది.

చూద్దాం ఈ సంతోషం ఆయుస్షు ఎన్నాళ్ళో--
ఈ ఆనందం ఎన్నాళ్ళు బట్టగట్టి బ్రదుకునీడుస్తుందో!!!
---------------------------------------------------------------

==========================================